About

Even voorstellen…

Ik ben Lonneke, 29 jaar. Weduwe van Twan (37). Ik heb een lief hondje, Tibo (4).
Ik werk als ‘Assistent Financial Controller’ bij een groot amerikaans bedrijf.

Hobbies: Bloggen, Lezen, TV kijken, Wandelen met Tibo, Vriendinnen, Fotografie.

Twan en ik hebben al heel wat meegemaakt in de jaren dat we samen waren. We waren nog maar net 9 maanden bij elkaar, toen er bij hem een hersentumor gevonden is (14-okt-2003). Een kijkoperatie vond plaats en de tumor bleek niet operable. Er volgde 30 bestralingen. Daarmee werd ‘t stabiel. Elk half jaar was er spanning, dan kregen we een MRI om te kijken of het nog steeds stabiel was.
In mei 2006 (maand voor ons trouwen) werd er een kwaadaardige melanoom (huidtumor) weggehaald bij Twan. Na een tijdje onzekerheid, bleken de poortwachtersklieren (lymfe) schoon te zijn. Dus dat was een hele opluchting!! 6 Juni 2006 zijn we getrouwd.
Oktober 2007 is het weer mis. Er is een 2e hersentumor gevonden. Deze is wel operable. Een groot gedeelte is weggehaald, en er volgen chemokuren. De eerste 5 à 6 kuren gaan goed, maar de kuren daarna gaan niet zonder slag of stoot. Hij wordt elke keer ziek en krijgt pijn in z’n rug. Oktober 2008, 11 chemokuren verder, wordt er een MRI van z’n rug gemaakt. En dan staat ons leven weer op z’n kop. Er zijn uitzaaiingen in zijn wervelkolom gevonden. Daarvoor is hij inmiddels 5 x bestraald en de pijn is een flink stuk minder! Maar, 2 weken later slaat ‘t noodlot wéér toe. Zaterdags nacht begint er een hevige pijn in z’n bovenbuik, en last met ademhalen. Om 2:00 gebeld met dokterspost, om 4:30 naar ‘t ziekenhuis. Longfoto, hartfilmpje, CT-scan van de buik. 10:00 naar ziekenhuis in Nijmegen. Het is niet goed, maar wat, konden (wilden) ze nog niet zeggen. 12:00 opname op de afdeling en 17:00 weer naar huis gestuurd (?!) omdat de pijn weggezakt is. De vrijdag daarna krijgen we te horen dat er ook uitzaaiingen in zijn longen en lever zitten. En dat ze niks meer doen… uitbehandeld! Alleen nog maar pijn bestrijding! Dit is zwaar! 

Twee weken na dit nieuws is mijn lieve Twan overleden. Thuis, zoals hij wilde. Met zijn dierbare om hem heen. De tijd heeft ons ingehaald… Ik mis mijn maatje, mijn man, mijn minnaar, mijn vriend!!